۱)

در نطفه کشتمش

نگذاشتم روحم را بخاراند

قلبم را مورچه گرفته و تمام گرد و غبارهای دنیا در چشمم فرو رفته

دیگر به هیچ تهوعی اعتماد ندارم

اصلا از تن من سر بخور

از لباس هایم کنده شو

ولی دوباره نطفه نبند

آقا می شود نگاهت را از من برداری ؟

 

 

 

 

 

 ۲)

                            اینبار هم با گفتن" دیگری" از تو فرار می کنم

                                               " من"  در من بالا و پایین می رود

                       و "هیچ کداممان" را مدام مرور می کند

      سر به سر هر چه" شخص های جمعی" می گذارد که فعل می شوند

                                                        بین من و تو

                               و دیگری که نیست همیشه مفرد می ماند

                                                          و همیشه غایب 

   من همچنان دنبال توی غیر رسمی می  گردد

                      که بدون هیچ رودرواسی جای" شما" باشد!

 

           

 

اولین شعر خصوصی ام:

 

۱ یا 2 ماه دیگر می روی

با چمدانی پر از حرفهای عوضی گفته شده

با نگاهی که همین چند لحظه پیش دزدیدی اش

و جسارت من در حد همین ناراحت نیستم های دروغکی می ماند

دیگرچه فرقی می کند شال ام

بی جهت کدام باد دور سرم  می پیچد

چه فرقی می کند

دکمه زیر گلویت همیشه برای بغض های من بازمی ماند

یا نه

فراتر از لباس که نمی رویم

دیگر فاصله های کودکانه

تن مان را کج و کوله نشان می دهند

هنوزدر سکوت من در جا می زنی

فردا هم شوخی ات می گیرد

فردا هم دگمه ات می ا فتد

فردا هم باد ....

تکه کلام « بمان » می شوی که چه

فردا هم پشت گوشی ام

فردا هم خط می دهد فاصله های بزرگی که نمی توانی دیدشان بزنی

فردا هم زندگی می کنی

دور نه

بی من !

 برای کسی که فکرش را هم نمی کند که ....