۱)
تكه اي از شب را
در قليانش مي گذارد
خاكستر مي كند
روياها و افكارش را
حلقه موهايم دود مي شود
از گلويش بيرون مي ريزم
بغض مي كند
شب را مي سوزاند
من آتش مي گيرم!
۲)
باران ممنوع اين شهر
مي كوبد،
چنگ مي زنم
بر پيراهنت
مي كوبد
موهايم
بر صورتت
مي چرخم
در اين رقص تند
بر دستهايت
مي ريزم
باران
و موهاي محرمانه ام را
.
از پاشنه هاي بلند كفشم
تا تق تق قلب تو
يك كودكي فاصله گرفته ام
.
.
.
باران ممنوع اين سرزمين
اين ده
اين خانه
اين سقف كاهگلي
من
نه روبان به سر دارم
نه آستين هاي پفي
نه دامن پرنسسي
تنها
به باراني مي ماني
كه مي كوبد
تا هراز گاهي
سقف،خاكش را
بر سرم بريزد
من
رويا بسوزانم
گرم شود
نگاه ممتدش بر تن خيسم!