كوچه يك تنه مي زند
به رفتن ام
به دو دل بودن اين آسمان
فكر مي كنم
كه ببارد يا نه
يك تنه
با دو دل
مي توانم تا آخر تو را
دوام بياورم.
آسمان براي باران كوچك مي شود...
تو مي تواني
مرا
به رفتن، بياوري!
شهر
پشت سر من مي نالد
و من دارم ترك مي كنم
بيرون مي زنم
بيرون از من دردش گرفته...
در تنهايي به آغوشم بكش
اين گل وحشي
سرزمين ندارد
خانه ندارد
خيابانها، حرف پشت سر من است
و تمام شيشه ها
تن زنهايي باكره
من دارم ترك مي كنم
ماليده شدن باران را بر تن اين شيشه ها
من برنمي گردم
كه ناله هاي شهر
دستهاي تمام مردهاي عاشق است بر گردنم
در تنهايي
تيغ هايم
خونت را بغل مي كند
ريشه هايم نازك ترين رگ هاي تنيده به قلبت
من را له نكرده
بگذار
بچينمت!
شروع مي شود
به ناگاه
از تيترهاي روزنامه
تا بازوهاي گرمت
كه من را مي فشاري
روحت را بيرون بياوري
مچاله ي بازگشت هاي ابدي تو هستم.
دست هاي من گرم دستهاي تو بود كه
زمين نشست
هواپيمايي كه شهر من را با خود برد
خانه ام را
پنجره ام
و روزنامه ام حالا
كه مردي در من قدم زنان
چشمهايم را مي خواند...